Ik tref het recept voor focaccia aan op pagina #209 van het boek van Desemenzo “Ik bak geweldig, jij trouwens ook”. En dat gaat zo…

Maak een lijstje van de nodige ingrediënten en ga op pad. Zeezout, olijfolie en gist. Prima. Roggebloem blijkt een uitdaging. Franse bloem helemaal. Ik klop aan bij Le Perron, Vlaamsch Broodhuys en de Natuurwinkel. Roggebloem lukt, maar Franse bloem? Zou tarwebloem ook ok zijn? Ik gok het erop.

Thuis aangekomen lees ik wat ook alweer het verschil is tussen Franse- en tarwebloem.
Franse bloem: Bloem van alleen meellichaam en kiem, dus zonder het vlies.
Tarwe bloem: Gemalen tarwe, zonder kiem en zonder zemel. Gemalen en gezeefd.

Eens even denken. Zemel is volgens mij hetzelfde als kiem. Toch? Even googelen…ja, daarin zit ik goed. Franse bloem is alleen met kiem en tarwe zonder. Zou dat erg zijn, ja, ik denk het wel. Een goede kok (of bakker) zou nu niet aan de slag gaan. Ik wel. Jij ook toch? Dan maar aankloten in plaats van bakken. Sorry #bakkertje…

Alle ingrediënten staan afgemeten en uitgestald op mijn aanrechtblad. Stap 1; kneed het deeg volgens techniek op pagina 53. Huh? Kneden? Moet ik niet eerst mengen? Ik pak pagina 53 erbij. Ik lees iets over knuffeldeeg van tarwemeel- of bloem. De bloem heb ik. Maar ik heb nog geen deeg om te knuffelen, ik moet eerst nog mengen! Maar wat moet ik precies mengen? Ik ga op zoek… Op pagina 40 vind ik iets over mannen- en vrouwendeeg mengen. Oh jee, is daar ook nog een verschil tussen? Ik lees en kom bij pagina 42 op het mengproces. “Maak van je grondstoffen een dijk”. Grondstoffen? Wat van mijn ingrediënten is een grondstof en wat niet? Ik put uit mijn opgedane kennis bij de bak workshop en gok dat ik een dijk maak van bloem en zout. Gooi water en gist middenin en ga mengen. Als ik meer tijd heb, duik ik er dieper in. Met het zweet in mijn handen en op mijn rug hopende dat het goed is, start ik met kneden. Ik lees iets over 26 en 29 graden en bedenk mij dat temperaturen heel belangrijk zijn. Ik pak de thermometer. Geen batterij… Sorry, ik kloot lekker verder en noem dit geen brood bakken meer. Ik test of het deeg soepel is en laat het rijzen. Terug naar het recept.

Denk aan het bijwassen staat er. En bulkrijs. Bijwassen? Bulkrijs? Damn. Dit is geen recept zoals ik het gewend ben. Ik ga naar het eind van het recept en sla nog 1x om naar een andere bladzij. Over stomen…. Mag ik dan nu gaan bakken? Ja, dat mag ik. Op 220 graden. Gelukkig…de oventhermometer doet het wel. Het zweet op mijn rug droogt langzaam op. Ik heb het gehaald. Met gekloot dat wel, maar ik ben er. Mijn focaccia kan in de oven… Ik schenk een welverdiend glas wijn in om te vieren dat ik brood in de oven heb gekregen.  Belangrijk; ‘enjoy the little things’… Ik begin de achterkant van het boek te lezen. “Wie een traditioneel bakboek vol recepten verwacht komt bedrogen uit” en in de intro lees ik “volg nauwgezet de theorie voordat je aan de slag gaat…” Ja, dat heb ik geweten. Het werd focaccia MET aankloten. Ik zal mijn huiswerk doen en de volgende keer echt bakken.

PS Ik vond ‘m desondanks toch echt lekker en manlief ook… Alleen daag ik mijzelf en jou wel uit om het een keer echt goed te doen met Nederlands biologisch meel en bloem van Desemenzo. Waarom? Ik bak toch geweldig…?!  

Delen maakt de wereld zoveel mooier...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Pin on Pinterest
Pinterest
Share on Google+
Google+
Email this to someone
email